در روزگار قديم زني بود كه درباره ميوه دانايي شنيده بود و ان را طمع كرد . او از درويشي كه او
را صبور ميخوانيم جوياي آن ميوه شد :
(( چگونه ميتوانم اين ميوه را بيابم تا بتوانم دانشي بلا فصل پيدا كنم ؟ ))
درويش گفت : (( بهترين كار اين است كه نزد من اموزش ببيني . ولي اگر چنين نكني , بايد با
پشتكار تمام و گاه بدون وقفه به سراسر جهان سفر كني . ))
زن او را ترك كرد و نزد درويش ديگري به نام عارف دانشمند رفت .









بقیه در ادامه مطلب...

باز هم همان پاسخ را شنيد . او را نيز ترك كرد و نزد درويش ديگري به نام حكيم رفت .
باز هم پاسخ همان بود . او را نيز ترك كرد و نزد درويش مجذوب ديوانه رفت و سپس نزد عالم
رفت و باز هم دراويش بسيار ديگري را نيز جستجو كرد .
او سي سال در جستجو بود .
عاقبت به باغي رسيد كه درخت دانايي در ان جا بود .
و از شاخه ان درخت , ميوه نوراني آويزان بود .
نزديك درخت , صبور ايستاده بود : همان نخستين درويش .
زن از او پرسيد : (( چرا در همان ملاقات نخستين به من نگفتي كه نگهبان ميوه ي دانايي خود تو
هستي ؟ ))
صبور پاسخ داد : (( زيرا تو ان وقت مرا باور نمي كردي . به غير از ان , اين درخت فقط هر سي
سال و سي روز يك بار ميوه مي دهد . ))